سلام
در مورد زبان انگلیسی در هند و میزان کمکی که به شما می کنه که تا زبانتون تقویت بشه نظر ها مختلفند و من هم نظر شخصی خودم را می گم و امیدروارم که دوستانی که اینجا هستند هم نظر بذارند تا بیشتر این مساله روشن بشه
زبان انگلیسی که شما اینجا نیاز دارید به ۲ بخش تقسیم میشه ۱ زبان روزمره و ۲ زبان تخصصی .
زبان روزمره:
اینجا کلی کانال تلویزیونی انگلیسی هست که فیلم و برنامه به زبان انگلیسی براتون پخش میکنه وکلی هم روزنامه دارن که باز هم به زبان انگلیسی هست ولی به نظر من نمیشه اون رو به عنوان یک چیر بسیار شاخص بهش نگاه کرد چون توی ایران هم شما می تونید به راحتی این امکانات را داشته یاشید.مساله بعدی اینه که کسانی که با اونها رابطه روزمره دارید مثل فروشنده ها و راننده ریگشاها انگلیسی بلدند یا نه .به نظر من انها هم به چند دسته تقسیم میشن دسته اول کسانی هستند که واقعا زبان را بلدند که تعدادشون بسیار کمه دسته دوم کسانی هست که اصلا زبان انگلیس بلد نیستند که اون هم تعدادشون خیلی زیاد نیست.ولی مهمتر از همه دسته سوم هستند که شما بیشتر با اونها سر کار دارید و اکثریت را تشکیل می دهند و اونها کسانی هستند که زبان انگلیسی رو بصورت موضوعی بلدند .
مثلا نگهبان یک فروشگاه انگلیسی رو در همین حد بلده که به شما خوش آمد بگه یا یک راهنمایی در مورد فروشگاه بکنه و یا کمی بیشتر و مشکل اصلی اینجاست که معمولا قواعد و اصول زبان را رعایت نمیکنند و فقط منظور خودشونو به شما می فهمانند که معمولا برای این کار بیشتر از این که از جمله استفاده کنند از کلمه استفاده می کنند و این به نظر من بزرگترین ضعف اینها است.
البته این را هم بگم که این بیشترمخصوص آدمهای میانسال که خوب بیشترین سر و کار را شما با همین افراد دارید و برای کار های روزمره باید با همین افراد صحبت کنید ولی به نظر من نسل جدید اینجا دارند زبان را بصورت اصولی یاد می گیرند و با توجه به این که اینها از دوران ابتدایی شروع به یادگیری زبانی می کنند و دولت همه تاکید زیادی روی این موضوع داره در آینده نزدیک اینجا واقعا به یک کشور انگلیسی زبان تبدیل میشه.ولی در حال حاضر این طور نیست وشما نباید این انتظار را داشته باشید که وارد یک محیط انگلیسی بشید .و نکته جالب اینجاست که اینها در نوشتن زبان انگلیسی واقعا استادند و گاهی من فکر می کنم اینها از آمریکاییها هم بهتر سریع تر و درست تر می نویسند ولی جالبه همون چیزی را که می نویسند نمی تونند به زبان انگلیسی بیان کنند این یک واقعیته و فکر نکنید که دارم اغراق می کنم.من از یکی از هندی هایی که توی کلاس زبان با من بودو دانشجوی مهندسی کامپیوتر بود پرسیدم مگه شما به زبان انگلیسی درس نمی خونید ؟گفت چرا گفتم خوب واسه چی می یای کلاس زبان؟ گفت واسه این که حرف زدن هم یاد بگیرم
جالبه این شخص اینقدر سریع و زیبا می نوشت که من فقط دوست داشتم نوشتنش رو نگاه کنم .تمام املا کلمات رو هم درست می نوشت.
زبان تخصصی:
اینجا اساتید گذشته از لهجه شون سطح انگلیسی بالایی دارند( حداقل آنهایی که تا حالا من باهاشون صحبت کردم) و انگلیسی را خیلی صحیح و اصولی و از روی قواعد صحبت می کنند و دلیلش شاید این باشه که خیلی از این اساتید توی دانشگاههای انگلیس و امریکا درس خوندند ولی برای زبان تخصصی شما به حجم زیادی از لغات تحصصی احتیاج دارید در رشته mbaبرای نمونه شما به یک حجم وسیعی از لغات تخصصی از لغات اقتصاد تا مدیریت حسابداری ریاضیات آمار وحقوق نیاز دارید که خوی میشه حدس زد چند تا لغت میشه دیگه .به نظر من حجم لغتی که در زبان تخصصی بلدید می تونه بزرگترین مزیت و امتیاز برای شما در اینجا باشه به خصوص برای رشته هایی مثل mbaکه دامنه درسها خیلی وسیعند
دوره های زبان در هندوستان:
دروره های زبان در هندوستان ۲ دسته هستند یک دسته آنهایی که توسط دانشگاهها برگزار میشن و دومی آنهایی که توسط موسسات حصوصی ارائه میشند.
دوره های دانشگاهها معمولا ۴ یا ۶یا ۸ ماهه است که خوب حتما می دونید دانشگاه پونا دانشگاه سیمبایسس پونا دانشگاه عثمانی حیدر اباد و ... این دوره ها رو دارند که خوب معمولا برای خارجی هاست و هندی ها توی این کلاس نیستند ولی بعضی دانشگاهها هندی ها هم هستند.
و اما مهمترین سوال برای این دوره ها اینه که آیا این دوره ها کیفیت هم دارند ؟؟؟ جواب من (نظر من بر اساس شنیده های من.چون من تو این کلاس ها شرکت نکردم) اینه که نه .دلیلش هم به چند چیز مربوط میشه اول این که کلاس های این دوره ها بسیار شلوغ هستند و گاهی تا ۱۲۰ نفر می رسند که خوب تاثیرش روی کیفیت کلاس دیگه نیاز به گفتن نداره.دوم اینه که اصولا چون تعداد ایرانی های عزیز در این کلاسها زیاده بیشتر با هم فارسی صخبت می کنند تا انگلیسی .
به طور کلی من هنوز کسی را اینجا ندیدم که از این کلاسها چه در حیدرآباد چه در میسور و چه در پونا راضی باشه نمونه های این دوستانی که شما می تونید ازشون در موردش بپرسید مکابیز و امیر و گاشکر هستند چون این دوستان توی این کلاسها شرکت کردند و از کیفیت اون می تونند براتون بگویند.اما یک مزیت هم این کلاسها داره اون هم اینه که شما می تونید با این شرکت توی این دوره ها ویزای تحصیلی ۶ ماهه بگیرید واین یکی از دلایلی هست که بیشتر دوستان به خاطره اون توی این کلاسها ثبت نام می کنند چون بعد از ثبت نام نیاز نیست که حتما کلاسها رو شرکت کنید بلکه مهم اون پوله هست که باید بدید
.
اما موسسات خصوصی: اینجا موسسات خصوصی اصولا دوره های متنوعی ندارند نهایتا ۲ یا سه کورس دارند که مثلا هر کدونم ۲ ما هست و تقریبا بسته به موسسه چیزی در خدود ۷۰ تا ۱۲۰ هزارتوان واسه ۲ ماه می گیرند و کیفیتشون با توجه به اینکه تعداد دانشجوهای کلاس کمه خیلی بهتر از دوره های دانشگاههاست (هرچند اصلا به پای کلاس های ایران نمیرسند) ولی خیلی از دوستان با ویزای دوره های زبان دانشگاهها می یان هند ولی بعد توی کلاسهای موسسات خصوصی شرکت می کنند چون با شرکت تو این موسسات معمولا نمیشه ویزای تحصیلی هند را گرفت مگر این که خیلی موسسه غولی باشه که اون هم تعدادش کمه و شهریه هاش زیاد.
در مورد دوره های ایلتس و تافل هم دارم تحقیق می کنم تا ته توشو در بیارم بعدا براتون می نویسم
موفق باشید و پیروز